ROOD!!!

Ja wat zou dat nu te betekenen hebben!

Morgen 3 weken geleden is het begonnen,
Sam had net afscheid genomen van zijn vriendje dat was komen spelen, Maik was net weer terug van bij een vriendje spelen, het zonnetje scheen nog heerlijk, dus ik zat buiten een boek te lezen en de jongens gingen samen op de trampoline! 

En toen ineens gebeurde het, Sam liep op de rand (wat hij niet mag, de trampoline moet nog ingegraven worden) en dacht dat zijn broer hem eraf wilde duwen, dat was niet zo, die wilde hem alleen maar een kusje geven en toen viel Sam eigenlijk heel simpel van de rand van de trampoline in het gras!

AUUUUUUUUUUUUUUUUUWWWWW!!!

Dat was wat Sam riep, dus ik direct naar hem toe, zag zijn arm direct dik worden en wist gelijk, dit zit niet goed! Sam naar de bank buiten gebracht, icepack gehaald, gelijk gekoeld en gekeken of hij zijn arm nog kon bewegen. Gelukkig kon dat nog wel (met hulp van mij) maar zijn arm werd echt in enkele secondes heel dik.

Dus telefoon gepakt, huisartsenpost gebeld (was 10 voor half 6), Maik gevraagd of hij Sam's knuffel Inky wilde pakken, de auto in en naar Etten-Leur. Onderweg papa gebeld en gezegd dat we naar de HAP reden en later verder zou informeren.

Sam ondersteunde gelijk zelf zijn rechter arm (handig NOT want hij is rechts!) maar zag lijkbleek en had toch wel ontzettend veel pijn al liet hij daar maar weinig van merken!

Bij de HAP was hij snel aan de beurt, de vrouwelijke arts verwees hem direct voor foto's door naar het ziekenhuis (spoedeisende hulp) in Roosendaal of Breda, dat werd dus Roosendaal (ook al was het daar druk) want dit is mij bekend en zou voor papa ook gemakkelijker zijn vanuit Bergen op Zoom. Dus Sam weer in de auto geladen en met een verwijzingsbrief naar Roosendaal gereden.

Daar aangekomen zie ik Oom John lopen, dus even mijn zus gesmst, misschien dat hij nog wat voor ons kon doen !

Eenmaal binnen bij de spoedeisende hulp was het wachten totdat er iemand naar Sam zou kijken. Wachten duurt al snel lang, maar zeker als het om je kind gaat, die niets mocht eten of drinken, omdat als hij geopereerd zou moeten worden hij nuchter moest zijn. 

We werden doorverwezen voor een foto! Terwijl we daar zaten te wachten en oom John (beveiliger van het ziekenhuis) ons gevonden had, belde Jeroen dat hij bij het ziekenhuis was en waar we waren. Oom John was zo lief om papa bij de voordeur op te halen, zodat hij direct naar ons kon komen en niet bij dichte deuren hoefde te wachten op iemand die de deur open kwam doen.

De foto's werden gemaakt en mama mocht er gelukkig bij blijven.
Daarna weer teruggestuurd naar de spoedeisende hulp, waar het wachten begon op iemand die naar de foto van Sam kon kijken. 

Papa en Maik zijn intussen nasi gaan eten in het restaurant van het ziekenhuis, het was intussen al best laat geworden. Mama (ik dus) bleef solidair met Sam en at/dronk niets. Tegen half 9 mochten we naar de wachtkamer, wachten op de arts. Daar hebben we nog een tijd gezeten met zijn viertjes, verhaaltjes voorgelezen om de tijd door te komen! Eindelijk kwam er een lieve vrouwelijke arts (Sam had maar mazzel met al die vrouwen!) en ze vertelde ons dat het onderste stukje van Sam's bovenarmsbot gebroken was. Het zat gelukkig nog voor 90% op zijn plek, dus in overleg met de orthopeed werd gekozen voor allereerst een spalk gips, vanwege de enorme zwelling. Een spalk gips houdt in dat de onderkant van gips is en de bovenkant verband! 



Om half 10 's avonds waren we weer thuis! Sam mocht eindelijk wat eten en drinken en viel daarna als een blok in slaap, al was het wel even een gevogel hoe je met een totaal gips (halverwege bovenarm tot hand) je kleding aan en uit krijgt!

Maandag 10 oktober, Sam moest terugkomen bij de orthopeed om te kijken hoe het ging met de breuk in zijn arm en er hopelijk een volledig gips zou komen, want mama was de afgelopen 1,5 week maar al te bang dat er iets mis ging met zijn gips en dus breuk, waardoor Sam alsnog misschien geopereerd zou moeten worden.

En ja nu raden jullie het vast al wel, Sam mocht een kleur uitkiezen voor zijn gips. Dat viel nog niet mee, want hij mocht uit alle kleuren kiezen die hem maar te binnen schoten en wat kiest Sam:

ROOD

Dus mama moest gelijk denken aan het liedje ROOD van Marco natuurlijk, eigenlijk zou een mooie handtekening van Marco niet misstaan op zijn rode gips, dus Marco mocht je nog een gaatje hebben (volgens mij zit je nu lekker op Ibiza!) zijn gips gaat er als het goed is af op vrijdag 28 oktober, dus je hebt nog even !

En zoals je ziet is er nog wel een plekje over!



Namen van papa, mama en Maik staan er intussen al op, misschien komen er nog wel een aantal namen bij, we zullen het zien!

Sam is er intussen wel heel handig mee geworden, kan heel veel zelf, ook met links (schrijven, kleuren, puzzelen, spelen), dus nog een ruime week en dan duimen dat het gips er echt definitief af mag en hij weer alles helemaal zelf kan en het douchen weer wat gemakkelijker wordt en hij weer lekker naar zwemles kan en weer kan rennen en gek doen, want dat hoort wel een beetje bij deze BOEF!

Liefs,
Rachel

 

Stuiter, stuiter, stuiter,

Ik stuiter hier lekker rond in huis,
nieuwe tifosi is binnen
en mijn logje over het Pizza eten
met Marco staat erin,
dat is wederom genieten,
of is het voorgenieten of nagenieten?



Maakt niet uit, ik heb gewoon weer een mega smile op mijn gezicht!
Mijn dag kan niet meer stuk!





Liefs,
Rachel
 

ps Al had ik natuurlijk graag een reactie gehad van Marco en Nathalie,

op deze voor mij zo speciale dag (hint :$), maar die kan natuurlijk altijd nog komen!

Gisterenmiddag (14 septemeber) was het hier in het zuiden van Nederland prachtig zonnig weer, niet echt superwarm, maar ook niet echt koud! Ik had eigenlijk nog genoeg in en rondom het huis kunnen doen, maar de kinderen hadden niet afgesproken met vriendjes of vriendinnetjes, dus besloot ik ze warm te maken in de rit van school naar huis voor een boswandeling! Ze waren niet direct enthousiast, maar bij thuiskomst werd dat al snel helemaal anders!

Verrassing: Papa was thuis voor de lunch! Dit komt dus echt NOOIT voor, want papa heeft een drukke baan en we mogen al blij zijn dat hij 's ochtends samen met ons ontbijt, 's avonds is hij meestal pas thuis als de kinderen al in bed liggen! Dus gezellig met zijn 4en lunchen!

Dus papa vroeg ineens zo, gaan jullie nog wat leuks doen vanmiddag, dus onze oudste zo, ja we gaan misschien wel naar het bos, waarop de jongste ook enthousiast reageerde! Dus zo zie je maar, het kan ineens veranderen bij kinderen wat ze wel/niet willen!

Dus oude broeken aangedaan, laarzen, plastic tas mee en naar het bos! Ze wilden wel heel graag naar het trimbos, want daar staan allerlei toestellen en daar hadden ze ook wel zin in!

Al snel werden er eikeltjes, kastanjes (ja er waren er een paar), dennenappels bij elkaar gesprokkeld, onderweg goed kijkend of er paddestoelen waren (helaas niet echt een rode met witte stippen gezien) en lekker gewandeld en genoten van de buitenlucht en de natuur! We hebben ons prima vermaakt!





Na de boswandeling zijn we nog op de fiets naar Oma geweest, daar hebben de jongens ook nog heerlijk buiten gefrisbeed!

Eenmaal thuis heb ik de jongens voorgelezen uit Pluk van de Petteflet, waarna ze heerlijk in bad geweest zijn, moe maar genoten van een supermiddag zijn ze 's avonds direct na het in bed leggen in slaap gevallen! En mama, mama die heeft een supermiddag gehad en volop genoten van haar 2 kanjers!

Liefs,
Rachel

It's my birthday today!

Alweer 37 jaartjes jong !

Alleen had ik mijn verjaardag iets anders voorgesteld, lekker taartjes eten, gezellig iets leuks doen met mijn 2 schatjes die al bijna 3 weken vakantie hebben, maar helaas, ik zit al even in de lappenmand!

Vorige week dinsdag begon het, keelpijn, die uiteindelijk naar een flinke keelamandelontsteking en opgezette klieren leidde. Even aangekeken, want ik heb wel vaker een keelontsteking, last van mijn amandelen, maar goed vrijdag toch maar naar de huisarts gegaan, want kon geen vast eten meer door mijn keel krijgen. Resultaat antibioticum kuurtje!

En dat ene antibioticumkuurtje heeft er voor gezorgd dat ik wel een minder ontstoken amandel heb en mijn klieren niet meer opgezet zijn, maar daarvoor in de plaats heb ik wederom keelpijn gekregen (schrale pijn in mijn keel die door de dag heen verergert), daarnaast een brandende tong (die me van dinsdag op woensdagnacht zo ongerust maakte dat ik naar de HAP ben gereden, woensdagmorgen weer bij de huisarts zat) en nu ook nog geirriteerd tandvlees. Dit alles zijn bijwerkingen van het antibioticumkuurtje, nou ja kuurtje, vandaag dus nog maar even met de huisarts gebeld, het was een flinke antibioticum kuur en die heeft er dus voor gezorgd dat ook alle goede bacterieen in mijn mond niet meer werken, waardoor ik al die andere klachten gekregen heb! Opnieuw zit ik dus op vloeibaar voedsel en drinken! Maar het goede nieuws is, het gaat vanzelf allemaal over, alleen duimen dat het wat snel gaat, want we hebben nog een vakantie in Zuid-Frankrijk geboekt en daar wil ik dus echt wel heen.

De boodschap die ik meekreeg vanmorgen van de huisarts was vooral te rusten, de boel te laten en zo weer aan te sterken (niet mijn sterkste kant, maar wil snel beter worden dus we gaan maar luisteren)!

Gelukkig is mijn man vanaf zaterdag vrij en kan hij dus de voorbereidingen treffen voor het familiefeestje ter ere van de verjaardag van onze oudste zoon, die morgen 7 wordt!

Bij deze maak ik ook even gebruik om iedereen nog een fijne zomervakantie te wensen!

Marco , hoorde het mindere nieuws net dat je geopereerd moet worden aan je stembanden, maar dat komt helemaal goed, beterschap en sterkte bij de operatie in augustus!

Voor nu, ga ik het weer rustig aan doen verder!

Liefs,
Rachel

Voorgenieten!

Waar zal ik eens beginnen? Hoeveel ga ik opschrijven en vertellen, geen idee, dus ik begin maar en zie wel waar het schip strand! Enkele weken geleden, 16 maart om precies te zeggen, besluit ik een e-mail te sturen naar de fanclub. Ik heb met de fanclubdag de prijs gewonnen Pizza bakken met Marco en heb er na de 1e e-mail wisseling net na de fanclubdag niets meer van gehoord. Niet zo vreemd als je Marco een beetje gevolgd hebt, want een gaatje in zijn agenda zal er niet echt geweest zijn! Al snel krijg ik een e-mail terug van Nathalie, met het volgende daarin: Oei, heb je wel eens overwogen mee te doen aan het Zesde Zintuig? Kreeg vandaag de datum door! Vrijdag 1 april, en dat is geen grapje :-) Nathalie had nog geen half uur eerder een e-mail gekregen met daarin de definitieve datum en was bezig mij een e-mail te gaan sturen om dit door te geven! Ikzelf houd het op puur toeval, geloof niet dat ik paranormaal begaafd of iets dergelijks! Maar vond het wel een grappige gebeurtenis! Mijn man reageerde direct van, dat is vast een grapje, wie verzint dat nu 1 april! Maar het was geen grapje en alles werd geregeld om vrijdag 1 april samen met mijn man naar Laren te gaan! Hoe dichterbij 1 april kwam, hoe zenuwachtiger ik werd en op een gegeven moment kreeg ik een voorgevoel dat het vrijdag 1 april niet door zou gaan, de actieweek van 538 voor War Child was in volle gang en de afsluiting van deze superweek was op vrijdagavond 1 april in Rotterdam! Niet veel later kreeg ik een e-mail van Nathalie met daarin inderdaad de mededeling dat het vrijdag helaas niet door kon gaan, men had gevraagd of Marco bij de afsluiting van de actieweek van 538 voor War Child aanwezig kon zijn, en ze vroeg me of ik maandag 4 april kon komen! Even snel nieuwe oppas regelen, geen probleem, ik kom maandag! Voordeel voor mij was dat ik vrijdagmiddag gewoon met mijn kinderen naar mijn Oma’s 83e verjaardag kon gaan en mijn man gezellig naar zijn kaartavond in Mierlo. Het weekend ging voorbij, genoten van het lentezonnetje en maandag kwam dichterbij. Maandagmorgen kwam, een morgen net als alle anderen, of toch niet? De zenuwen werden beetje bij beetje wat duidelijker voor mijn omgeving, want zeg nu zelf Pizza eten met Marco dat doe je niet elke week (Leontine en de kinderen misschien wel ) Maar goed, de dag begon en er waren nog genoeg dingen te doen. Eerst de kinderen naar school brengen en de leerkrachten inlichten dat mama ze niet om half 4 komt ophalen, maar dat Tante Kathelijne ze ophaalt. Daarna nog wat dingetjes in en rondom het huis, vooral zorgen voor wat afleiding, zodat de tijd snel voorbij gaat, of juist toch niet? Terwijl ik heerlijk aan het luisteren ben naar Marco’s nieuwste cd Dromen Durven Delen (heb deze inmiddels al helemaal grijs gedraaid, al kun je dat nu niet echt meer zo zeggen geloof ik), maak ik mijn cadeautje voor Marco in orde (zou hij het leuk vinden is wat ik me meerdere malen afvraag). Intussen zet ik de ingrediënten voor het eten voor ’s avonds klaar (spaghetti, dus ook thuis vanavond Italiaans eten, want dat vinden ze heel lekker hier!). Tussen de middag haal ik de jongens op voor nog een gezellige lunch samen, Sam was al een beetje teleurgesteld dat mama aan school stond en nog niet Tante Kathelijne. Maik daarentegen vond het weer lastig om naar school te gaan, hij wilde eigenlijk ook wel heel graag mee naar zijn idool. Maar op het schoolplein krijg ik nog vele dikke zoenen, dikke knuffels en gaan ze vrolijk met hun meneer/juffrouw mee naar binnen! Dag lieve schatjes van mama, mama komt vannacht nog even een kusje geven! Ik kijk ze nog even na en ga dan terug naar huis. Allereerst pak ik alle spulletjes bij elkaar die ik straks niet wil vergeten, fototoestel (met genoeg opgeladen batterijen), cadeautje voor Marco, cd Dromen Durven Delen, 2 foto’s van Marco, watervaste stiften, drinken voor onderweg! Dan ga ik op mijn gemakje douchen, omkleden, haren doen (mijn moeder had nog gevraagd of ik naar de kapper ging, nou nee hoor, dat kan en doe ik gewoon zelf!), een beetje opmaken (normaal maak ik me niet echt op, alleen als ik naar feestjes ga of voor andere speciale gelegenheden en daar valt deze natuurlijk ook onder!). Rond 15:00 uur ben ik er helemaal klaar voor, intussen zijn de zenuwen lekker aanwezig en ben ik klaar voor de “grote wereldreis” naar Laren! Gelukkig mocht ik de auto van mijn man lenen (helaas kon hij op het laatste moment niet mee) die voorzien is van navigatie, want autorijden is niet echt mijn hobby, het vergt veel concentratie voor me, maar goed, cd van Marco erin en al zingend ben ik in ongeveer 1,5 uur naar Laren gereden. Wat een leuk en gezellige plaats, echt een plaatsje uit het Gooi (kan ik beamen na het zien van de film Gooische Vrouwen)! Enorme grote luxe huizen verwelkomen je als je Laren inrijdt en dan …… is het even zoeken naar de juiste straat, die gevonden is het weer even zoeken naar een geschikte parkeerplaats. Binnen een kwartier heb ik eindelijk de auto geparkeerd en ga ik eerst even kijken waar het restaurantje L'Elefante Bianco precies zit. Een heel lief geveltje kijkt me aan en ik kan haast niet wachten om naar binnen te gaan.



Aangezien het nog geen 17:00 uur is en we pas rond 18:00 uur afgesproken hebben, besluit ik de omgeving te gaan verkennen. Met mijn fototoestel om mijn nek hangend (fotograferen is een echte hobby van me) sta ik op een gegeven moment bij een stoplicht te wachten tot ik over mag steken. Wie komt daar ineens een restaurantje uitstappen, Willibrord Frequin! Niet dat ik fan ben van Willibrord, maar zo kom je op 1 dag ineens meerdere BNers tegen! We maken een praatje en vraagt me later de groeten te doen aan Marco, wat ik natuurlijk ook doe! Ik maak een wandelingetje door het nabijgelegen parkje, de eendjes zijn aan het genieten van het zonnetje en ook ik geniet van de eendjes, de zenuwen lijken even helemaal verdwenen!



Alleen dan moet ik toch ineens heel nodig naar de wc en besluit iets over half 6 richting het restaurantje te lopen! Daar word ik hartelijk en warm ontvangen door het personeel en even later ook door de eigenaresse, die gebeld is dat Marco vanavond hier komt eten.

Genieten!

Het is ongeveer 18:00 uur en Marco en Nathalie komen binnen, ik word van harte welkom geheten en krijg van beide 3 zoenen en voel me (bijna) gelijk op mijn gemak! Want zowel Marco als Nathalie doen alsof ik geen vreemde ben en het voelt direct erg vertrouwd. We krijgen een speciaal tafeltje aangeboden, de tafel is nieuw, bestaat allemaal uit speciale steentjes (reepjes) en ook het olifantje is erin verwerkt. Een heel kunstwerk op zich, alleen erg handig vinden we het met zijn allen niet, ontdekken we door de avond heen. Ik geef al snel Marco mijn presentje dat ik meegenomen heb voor hem. Vooraf heb ik er thuis wel ontzettend over lopen nadenken, want wat geef je Marco nu als klein presentje? Al snel werd me duidelijk dat ik iets speciaals wilde doen, iets speciaals, omdat Marco ook voor mij een speciaal iemand is. Ik kocht een klavertje 4 (nog in een klein potje, dus duimen dat er ook echt een klavertje 4 uit gaat groeien) voor heel veel geluk, voor vandaag, voor morgen, voor in de toekomst! Daarnaast wilde ik graag War Child steunen en weet dat Marco daar als ambassadeur erg blij mee zou zijn! Een aantal kinderen een betere toekomst geven, mede dankzij de week van radio 538 voor War Child, heb ik toen besloten 4 kinderen te steunen, al zou ik natuurlijk heel veel kinderen willen redden uit de oorlog, maar klein beginnen is volgens mij de weg naar een groter doel!



Aan zijn gezicht te zien was hij erg blij met mijn presentje. Ik had er een zelf geknutseld foto kaartje bij gedaan en hij vroeg nog of ik vaker zo foto’s verwerkte tot een mooi iets. Ik vertelde dat ik dat wel vaker deed ja, maar had eigenlijk graag het verhaal willen vertellen van de fotocollage die ik voor juffrouw Anita had gemaakt (waarover ik ook een logje geschreven heb). Zoals wel vaker bij mij het geval is, ik word dan overrompeld en weet op dat moment niet goed te antwoorden en denk dan later, maar dat had ik willen vertellen! Maar goed, herkansing nu dus, heb het er gewoon bijgezet! Er werd wat te drinken ingeschonken en we toasten op een leuke onvergetelijke avond!



Marco werd zo langzamerhand een beetje ongeduldig dus ging hij snel op zoek naar zijn koks combuis. Een beetje aan de grote kant, maar dat geeft niet natuurlijk! De menukaarten kwamen op tafel en Marco vroeg ons wat voor pizza we wilden. Zowel Marco als ik hadden zin in een pizza met diverse kaassoorten, Nathalie koos een Caprese (tijdens de bereiding bleek dat dit eigenlijk een koude pizza hoort te zijn, maar Marco heeft daar zijn eigen warme versie van gemaakt!). Al snel ging Marco aan de slag, want stilzitten is niet zijn sterkste eigenschap merkte ik al snel! Het deeg werd uitgerold, tomatensaus erop (Marco deed het niet helemaal zoals de kok het graag zag en gaf hem de tip om een schep tomatensaus in het midden van de pizza te leggen en deze dan in rondjes verder uit te wrijven), vervolgens geraspte kaas, gorgonzola, geitenkaas. En dat zou het dan wel geweest moeten zijn volgens de kaart, maar ja we aten niet echt van de kaart natuurlijk, Marco was onze kok en dus werden de pizza’s nog extra belegd met knoflook en buffel mozzarella (iets wat volgens de echte kok toch eigenlijk niet kon, maar Marco lekker wel deed!)!









Intussen snoepte (bietste zei ik tegen Nathalie ter plaatse, alleen bedacht me later dat dit waarschijnlijk een Brabants woord is) Marco links en rechts ook nog wat van de ingrediënten, voor een echte kok geoorloofd natuurlijk ! Vervolgens was het tijd om de pizza’s de oven in te doen, nog een lastig kunstje, maar ze kwamen erin! Een paar minuutjes wachten en de pizza’s konden de oven uit! Wat ik nog nooit gezien had, maar wat ik sinds nu voortaan ook thuis op mijn eigengemaakte pizza wil, is dat Marco er nadat de pizza gebakken was nog rucola en parmezaan schilfers op deed, verrassend voor mij maar oh zo lekker!



We konden aan tafel en zoals het een echte gastheer betaamt, bracht Marco onze pizza’s! En wat was de pizza lekker, eigenlijk in geen woorden te beschrijven, de kazen waren heerlijk gesmolten en dan die frisse rucola er nog op, zo lekker heb ik nog nooit een pizza gegeten en dit is niet om Marco alle complimenten te willen geven, maar de pizza was echt verrukkelijk! (Jeroen kan dus nog wel wat leren van deze pizzabakker!)



Een kleine bijzaak was wel dat de pizza zeer machtig was en ik hem niet helemaal opgegeten heb (Nathalie trouwens ook niet , Marco daarentegen had zijn pizza heel erg snel op (hoezo lekkere trek) en nam nog een klein stukje van de pizza van Nathalie. Intussen kletsten we gezellig over van alles en nog wat. Over koken, ja hoe kan het anders als je net 3 pizza’s hebt staan klaarmaken, vol passie en, al zat ik heerlijk een pizza te eten, de gerechten die Marco vertelde (lamsbout uit de oven op Vlieland, maaltijdsalades op Ibiza) werden zo lekker verteld dat ik graag ook die gerechten een keertje zou willen proeven als Marco ze klaarmaakt! Over de concertreeks die eraan zit te komen en waar volop voor gerepeteerd wordt, over zijn toekomstige functie als coach bij de 2e reeks van the voice of holland (wat een super concept dit programma toch maar weer is en supergeslaagd is op televisie, terwijl andere programma’s stranden), over tuinieren (het grasmaaien waar Marco zo van geniet en hoe ontspannen hij daarvan raakt, wij hebben daar zo ons robotje voor), over hoe je met zo’n drukke agenda het voor elkaar krijgt toch ook je gezin niet achter te stellen en daar genoeg tijd voor reserveert in periodes dat het kan. Over zijn speciale bezoekjes door het hele land die Marco regelmatig heeft. En zo kan ik nog wel even doorgaan, want we hebben heerlijk zitten kletsen met zijn drietjes. Maar het verhaal dat Marco vertelde en me heel goed is bijgebleven is het verhaal over zijn moeder en de wentelteefjes! Helaas zag ik vandaag dit verhaal ook al voorbij komen in het weblogje van Nathalie (en zo mooi als zij het verwoord heeft gaat me niet lukken, maar schrijf het op mijn manier). Marco vertelde zo vol liefde over het feit dat zijn moeder, die er alleen voor stond met opgroeiende kinderen, dat zijn moeder er altijd het beste en het mooiste van probeerde te maken, overal een mogelijkheid zag en geen probleem. Dus het kwam wel eens voor dat er geen geld was voor vers brood, dan werden de oude boterhammetjes in een pannetje samen met ei, suiker en kaneel, omgetoverd tot de heerlijkste wentelteefjes en was het één groot feest! Terwijl Marco dit vertelde zag je gewoon dat hij dat ook altijd zo ervaren had, als één groot feest, hij zag het weer helemaal voor zich en ook ik kreeg er een feestelijk beeld bij! Hij vertelde dat hij dus pas jaren later bewust werd van het feit dat dit geen feest was, maar dat het pure noodzaak was. Zo mooi om zo’n persoonlijk verhaal te horen uit Marco’s mond! De pizza was intussen een beetje gezakt en natuurlijk vroeg Marco of Nathalie en ik nog een toetje wilden. Niet zo netjes natuurlijk om eerst je pizza niet helemaal op te eten en dan toch een toetje te nemen, maar ja ik kon dit aanbod van Marco natuurlijk niet weerstaan en zag op de kaart een heerlijke tiramisu staan. Marco had genoeg gegeten en nam een heerlijk likeurtje limoncello, ik had er nog nooit van gehoord, dus vroeg direct wat dit precies was. Nathalie nam nog een heerlijk chocoladetaartje! Terwijl we ons toetje aten, snoepte Marco nog wat slagroom van Nathalie’s bordje af! Zo grappig ook weer om te zien!



Ik vroeg Marco of hij mijn cd Dromen Durven Delen wilde signeren, de watervaste pen die ik meegenomen had, redde het net! Daarna vroeg ik ook of hij nog 2 zelfgemaakte foto’s van Marco wilden signeren voor Maik en Sam, gelukkig had Nathalie in haar tas genoeg stiften, dus werd er met zilver Voor Maik en Voor Sam opgeschreven, geweldig dat Marco dit wilde doen.



Even later vroegen ze of we nog koffie na wilden, natuurlijk! Marco nam een espresso, Nathalie een thee en ik nam een cappuccino (volgens mij is dit niet helemaal de bedoeling in Italië, maar ik vind het nu eenmaal lekker zo na een heerlijk etentje!). Intussen werd ik nog overrompeld door een hele lieve streling over mijn arm van Marco, waardoor ik toch echt een super fijn gevoel kreeg, dat Marco het ook erg naar zijn zin had tijdens dit etentje, want zoals hij al eerder die avond zei, is het voor hem natuurlijk ook best spannend, want ja echt kennen doet hij mij natuurlijk ook niet! Rond 20:00 uur was het voor Marco echt tijd om naar huis te gaan, althans Nathalie heeft hem zo ongeveer naar huis gestuurd anders was hij nog langer blijven plakken denk ik, de twee uren samen waren voorbij gevlogen, maar ik heb van minuut 1 tot de laatste minuut ontzettend genoten (het stralen op de foto’s bewijst dat wel!). Nog drie dikke zoenen en een bedankje van Marco aan mij, dat hij het zo super vond dat ik speciaal naar Laren was gekomen vandaag, een bedankje van mij aan Marco, dat hij de tijd genomen heeft in zijn overvolle agenda om hier met mij zo’n superavond te beleven en daar ging Marco!





Nathalie en ik hebben vervolgens nog heerlijk verder zitten praten, ook die tijd vloog weer voorbij en rond 21:00 uur namen we afscheid van elkaar! Zij terug naar Almere, ik terug naar Oudenbosch!



Nagenieten!

De autorit naar Oudenbosch vloog voorbij, met een grote glimlach in de auto, luisterend en meezingend met Marco, kwam ik rond 22u30 thuis! Blij om Jeroen weer te zien, die zeker na het horen van mijn verhalen en het zien van de foto’s, er nog meer van baalde dat hij dit moment helaas niet mee had kunnen maken. Rond 23u30 ging ik naar bed, moe van de autoritten en alle indrukken die ik vandaag gekregen had, nog even een kusje geven aan Maik en Sam, hun verrassing lag al klaar op de eettafel! Ik viel als een blok in slaap en droomde over ……. Dat kunnen jullie vast wel raden! De volgende ochtend kwamen Maik en Sam naar me toe en vroegen, mama heeft Marco nog een handtekening voor ons geschreven? Ik gaf ze de foto met handtekening en liet ze de foto’s van de avond zien, de foto die Marco tijdens het etentje op twitter/hyves gezet had, die laatste foto moest ik dus snel uitprinten, want ze wilden allebei de foto’s mee naar school nemen, wat waren (en zijn nog steeds) ze trots en blij.



Dus sinds maandag, komt er elke dag wel een paar keer het verhaal van deze speciale avond voorbij!

Bedankt!

Lieve Marco en Nathalie, dank jullie wel (nogmaals) voor deze onvergetelijke avond, het is er voor mij 1 die ik nooit zal vergeten en dagelijks koester, dat ik zo’n fijne avond met jullie samen heb mogen beleven! Ik zal vast nog wel het een en ander vergeten zijn in mijn logje, maar wilde niet langer wachten om dit logje en de foto’s met anderen te kunnen delen!



Heel veel liefs,
Rachel

Waar zal ik eens beginnen met mijn logje over de fanclubdag, ik wil zo veel vertellen, dat ik bang ben wat vergeet te vertellen, maar ga er toch maar een poging aan wagen!

Zondagmorgen 7 november, na een onrustige nacht (het idee dat ik eindelijk met Marco op de foto mag brengt toch wel de nodige “onbewuste” zenuwen) zorg ik dat ik om 9 uur klaarsta om te vertrekken. Iets voor 9 uur komen mijn moeder, mijn zus en nichtje bij mij aan en we zijn klaar om richting Nijkerk te gaan rijden. De navigatie wordt ingesteld, cd-speler gevuld met muziek van Marco en we gaan op weg! Een gezellige rit, die 15 minuten voor aankomst bijna verstoord wordt, doordat de navigatie er ineens mee op lijkt te houden. Gelukkig is dat probleem snel verholpen en arriveren we rond 10u15 en worden we hartelijk ontvangen door Kyra (ik leg ff snel uit aan mijn moeder en nichtje dat zij de andere fan was bij Ushi&Loesie!) bij de parkeerplaats, die behoorlijk staat te koukleumen en blij is als ze straks naar binnen mag!

We worden binnen ook erg hartelijk ontvangen, brengen onze jassen snel naar de garderobe en sluiten direct aan in de rij voor de fotoshoot met Marco! De zenuwen beginnen toch wel een beetje op te spelen, eenmaal in de “eftelingen-rij” aangekomen, bepalen we even wie er eerst gaat enzovoorts. Conclusie: we gaan van jong naar oud en mijn moeder wil graag met ons allemaal op de foto in plaats van alleen met Marco (hartstikke lief van haar natuurlijk)! Tegen de tijd dat we in de buurt van Marco komen, merken we dat het tempo flink opgeschroefd is, het gaat tegen half 12 lopen, de rij is al gesloten en er staan nog zo’n 50 mensen. Mijn nichtje Alessia gaat eerst, mijn zus heeft haar nog even snel de juiste lach aangeleerd, ofwel niet doen alsof, maar gewoon lachen! En dan het moment:

Ik ren als een gek met mijn tas richting…..een heel aardige jongen die staat te helpen, geef (of eerder duw) hem mijn tas in zijn handen, ren terug naar Marco en pak hem stevig vast, hieperdepieper was ik dus en voelde me als een jong meisje dat springend door het leven gaat, met als resultaat een spontane, stralende, genietende, blije enzovoorts ik op de foto, samen met Marco, die ook behoorlijk enthousiast in de lens kijkt en zie hieronder (nogmaals) het resultaat!


 
En nog even het bewijs dat ik Marco echt wel even stevig vasthield! En vergeet de lieve jongen links niet, die vast wel verbaasd was door mijn misschien wel iets puberale aktie?!?



Maar goed, hierna gaat mijn zus op de foto met Marco en daarna rennen we snel met zijn drieën terug om samen met mijn moeder en Marco op de foto te kunnen, iets waar hij volgens mij niet helemaal op gerekend had! We zijn superblij dat ook deze foto gelukt is, al staat mijn moeder wel een beetje verscholen vinden we!



Omdat het te druk was bij het ophalen van de foto’s, besloten we eerst een broodje te eten en wat te drinken en te gaan genieten van de fanclubdag. De opening met Ben Brand, de verschillende fanmomenten, leuk en ontroerd, gevolgd door het spel Ik hou van Marco! Genoten, gelachen, heerlijke momenten met beide teams!







In de zaal waren we Mary nog tegen gekomen, ze stond namelijk vlak achter ons tijdens de lib-dub, waar ze ook heerlijk om kon lachen. Ze was zo vriendelijk om met mij en mijn zus even op de foto te gaan.



Op een gegeven moment zijn we richting de fotokraam gelopen, we waren toch wel erg nieuwsgierig naar het resultaat! Superblij waren we, die had ik maar mooi te pakken, een stralende, enthousiaste, gelukkige Rachel, staat gewoon op de foto met Marco, een droom is uitgekomen! Even een wandelingetje met mijn nichtje naar de auto gemaakt, want we wilden natuurlijk niet dat er iets met de foto’s zou gebeuren. Eenmaal weer binnen gezellig samen wat gedronken, rondje langs de kraampjes gedaan en kwamen we Armando nog tegen, ja die ook maar even gevraagd of hij met me op de foto wilde, we waren toch al zo lekker bezig vandaag!



Tegen half 4 zijn we weer richting de grote zaal gelopen. We hadden immers allemaal een bingokaart en 1 set lootjes gekocht! Allereerst de bingo, helaas geen prijs, maar wel weer leuke vragen van Marco!



En toen gingen we gezellig verder met de loterij! Het ene lootje naar het andere lootje ging eruit, prijzen vlogen eruit als zoete broodjes, ik had de hoop al echt opgegeven, dat 1 van ons vieren nog een prijs zou winnen. De vraag aan mijn zus eerder, dat mocht ik een prijs winnen, zij wel even mee naar voren zou gaan om een foto te maken, leek voor niets. Maar dan, het moment van het laatste loodje, net ervoor had ik nog tegen mijn zus gezegd, ja ik win toch niets, ben gelukkig in de liefde (en dat is en blijft ook zo) en dan zegt Marco: GEEL 0553! Een kreet komt uit mijn mond, geen idee wat ik riep of gilde, maar ik had dat lootje dus! Snel mijn fototoestel van mijn nek afgegooid, mijn moeder roept nog leuk, je kraagje zit niet goed, dus die doe ik al lopend naar voren goed, ik wurm me door de mensen en zoek het trapje naar boven, naar het podium. Onderaan krijg ik van een paar lieve vrijwilligers na het geven van mijn lootje mijn prijs.







Ik loop het podium op en dan …………….. had ik gewild dat ik iemand het had laten filmen, een roes, een zwart gat, weet het allemaal niet meer precies, het ging allemaal zo snel, ik weet (mede aan de hand van de foto’s hierboven) dat Marco me feliciteerde en me geloof ik 3 zoenen gegeven heeft, dat hij iets zei wat in de richting gaat van, we gaan nog een datum prikken, dat we toen samen voor Jan op de foto zijn gegaan en ik nog wel een helder momentje had om even te vragen of mijn zus nog een foto van ons mocht maken. Toen ik weer bij mijn moeder en nichtje was gekomen, besefte ik pas dat ik dus net 3 zoenen van Marco had gehad! Ik stond te stuiteren en kon (en kan) het nog niet geloven. Ik, al (stille) fan vanaf het moment van de soundmixshow, had vandaag niet 1 droom zien uitkomen, maar gewoon nog 1, 3 zoenen van Marco en er gaat gewoon nog een droom uitkomen, want ik ga nog een keer pizza bakken met Marco en dan komt het moment natuurlijk dat ik ook echt een keertje met hem kan praten. Als ik dat zo nu opschrijf, komen de zenuwen al wel naar boven, want ja ik ben fan, maar sta nooit vooraan om maar een foto te scoren met hem of blijf na een concert na om nog een momentje te krijgen met hem en dan nu dit! Ik kan het nog steeds niet helemaal geloven, maar daar zal vast wel snel verandering in komen, zodra ik wat meer weet over het hoe, wat, waar enzovoorts van het pizza bakken met Marco.

Het was pas mijn 2e fanclubdag, vorig jaar was ik er alleen met mijn zus, toen ben ik lid geworden van de fanclub en ben stilletjes aan begonnen met loggen zo nu en dan. Maar geen haar op mijn hoofd die daar, na deze geweldige fanclubdag, spijt van heeft! We hebben wederom ontzettend genoten en heel veel lol gehad.



Ik wil dan ook nog langs deze weg speciaal Marco, Nathalie en alle andere vrijwilligers die het wederom mogelijk hebben gemaakt zo’n geweldige dag te organiseren ontzettend bedanken. Deze dag zal ik nooit vergeten, mijn 1e foto met Marco, dat werden er gewoon gelijk een paar! En denk dat er ook nog wel een stel zullen volgen als ik met Marco pizza ga bakken! Ik kijk er al ontzettend (met een paar knikkende knietjes dan wel helaas) naar uit!

Liefs,
Rachel

Het logje over mijn ervaringen op de fanclubdag
gaat zeker nog komen een dezer dagen,
maar vandaag heb ik al de hele dag barstende hoofdpijn,
en ga ik dus op tijd naar bed, in de hoop dat het morgen minder is.

Maar gelukkig is het me gelukt mijn 1e foto met Marco in te scannen
en wil ik die dus ook graag nu al met jullie delen!
Mijn geluk, blijdschap enz straalt er vanaf, want dit was een droom,
een droom die is uitgekomen!

Liefs,
Rachel

Nog steeds aan het nagenieten van de geweldige dag gisteren op de fanclubdag van Marco! Bedankt alle lieve mensen die dit weer geweldig voor elkaar hebben gekregen!

Ik ga nog even een scanner zoeken om mijn foto met Marco (1 van de 1500 genomen foto's ) in te kunnen scannen, zodat hij hier straks mooi op mijn weblogje kan pronken. Maar kan jullie in ieder geval al wel even mijn ander momentje samen met Marco delen!

En Marco gaat dus nog een keertje een pizza bakken voor me!
Kan het nog niet helemaal geloven, maar het is echt waar!

Er komt nog meer, heb ff geduld aub!

Liefs,
Rachel

Yeah!!!!!!!!!!!!!!!!!

Net zoals zo velen van jullie, was ik na het lezen van de nieuwsbrief over aanstaande zondag helemaal happy de peppy !

OP DE FOTO MET MARCO, wie had dat nu durven dromen!!!
Ik weet wel dat er genoeg fans zijn met meerdere foto's van zichzelf en Marco, maar ja die staan dan ook altijd vooraan!

Maar zondag gaat het dan toch eindelijk gebeuren, superlief dat Marco zondag de tijd ervoor uittrekt om iedereen een kans te geven om met hem op de foto te gaan!


Dus ik hoop maar dat het moment er zal zijn, mijn ogen stralen (en niet dichtgaan op het moment van de fotoklik), ik niet flauwval van de spanning eromheen, ik ga maar proberen te denken, zoals ik altijd denk, iedereen is maar een mens en we zijn allen gelijk, of je nu beroemd bent of niet, dus Marco  ik kan haast niet wachten tot zondag!

Mijn dag kan vandaag in ieder geval al niet meer stuk met dit nieuws, en ga zondag genieten van een mega gezellige dag en hoop die leuke foto met jou Marco natuurlijk te scoren!

Dan ben ik een super blije Rachel!


Liefs,
Rachel
Tot zondag!

Liefs ,
Rachel

Even een terugblik, het is woensdagmorgen 13 oktober de radio staat aan, manlief zit voor een paar dagen in Griekenland en ik mis hem ontzettend, ik wacht op het liedje van Marco bij Edwin Evers, komt het nog net voordat ik de kinderen naar school ga brengen? En ja hoor, dan hoor ik het liedje van Marco!

Mijn reactie op mijn hyves is spontaan en direct:
Net Waterkant van Marco Borsato gehoord, wat een prachtig nummer weer, zit met op de bank! Ontroerend, supermooi!!! @ ontroerd
13 okt, 08:23

Terwijl ik dit nu schrijf, speelt mijn verzamelcdtje dat ik van de week maakte om de door de strijk heen te helpen (ja ik had er echt een keer geen zin in, normaal heb ik daar niet zo'n last van) het liedje Waterkant weer af! Weer zit ik met tranen op de bank! Ik geef toe, manlief is nu voor een paar dagen naar Portugal voor zijn werk (je kunt het slechter treffen) en wederom mis ik hem! Maar zo'n mooi liedje geeft me net weer even de kracht!

Op die woensdag sms ik mijn man dat ik het liedje zo mooi en toepasselijk vind, hij snapt er niets van (want heeft het liedje natuurlijk nog helemaal niet gehoord) maar stuurt een berichtje terug:

Begrijp er niets van, maar hou van je!

De woorden die me telkens weer raken als ik het nummer hoor zijn dan ook:

alles wat belangrijk is voor mij
alles wat ik nodig heb
ben jij

Lieve Marco, bedankt voor weer een heel mooi lied! Ik ben zo ontzettend benieuwd naar je nieuwe cd, je liedjes treffen me elke keer weer diep in mijn hart en zorgen dat ik het verleden laat voor wat het is en geniet van vandaag en morgen!

Dank je,

Liefs,
Rachel